Τι κρύβεται κάτω από τα κατάλευκα μάρμαρα και τους γύρω λόφους του Καλλιμάρμαρου

Τα 7 ΜΥΣΤΙΚΑ του Παναθηναϊκού Σταδίου!!!!

Τι κρύβεται κάτω από τα κατάλευκα μάρμαρα και τους γύρω λόφους. Τα στοιχεία- κλειδιά για να καταλάβουμε το μεγαλοπρεπές έργο της αρχαιότητας

Μια μνημειώδης κλίμακα άρχιζε από το Παναθηναϊκό Στάδιο και ανέβαινε στον Αρδηττό, όπου βρισκόταν ο ναός της θεάς Τύχης, που κυβερνούσε τους πάντες στην πόλη. Στην απέναντι πλευρά μια δεύτερη κλίμακα έφθανε στην κορυφή του λόφου της Αγρας.

Εκεί φυλασσόταν το ιερό πλοίο των Παναθηναίων. Στη ρίζα τους το ίδιο το Στάδιο αποτελούσε θαύμα τελειότητας. Τότε όπωςκαι τώρα. Ελάχιστοι όμως σήμερα γνωρίζουν τι κρύβεται κάτω από τα κατάλευκα μάρμαρα, γύρω από το Στάδιο και στους διπλανούς λόφους.

Τα μυστικά του είναι καλά κρυμμένα: το νεκροταφείο, ο λεγόμενος τάφος του Ηρώδη, η σαρκοφάγος που βρέθηκε δίπλα του, η αφετηρία των αγώνων δρόμου, η κρυπτή (στοά) εισόδου στο στάδιο, τα αρχαία αποδυτήρια… Νεότερες έρευνες που έχουν διεξαχθεί από την αρχαιολόγο κυρία Εφη Λυγκούρη, προϊσταμένη σήμερα της Εφορείας Πειραιά, αποκαλύπτουν στοιχεία-κλειδιά για την κατανόηση αυτού του μεγαλοπρεπούς έργου της αρχαιότητας.

Οι γραπτές πηγές είναι σαφείς παραδίδοντας ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για την τέλεση των γυμνικών αγώνων στα Μεγάλα Παναθήναια του 330-329 π.Χ.

Μια χαράδρα ανάμεσα σε δύο λόφους είχε επιλεγεί ως το ιδανικό σημείο κατασκευής του Σταδίου, που ήταν ευθύγραμμο αρχικώς, για να αλλάξει ριζικά από τον Ηρώδη Αττικό, που το έκανε πεταλόσχημο και του προσέθεσε λάμψη:

Εδώλια από λευκό, πεντελικό μάρμαρο για 50.000 θεατές! (Αργότερα θα γινόταν ασβέστης ή άλλο οικοδομικό υλικό.) «Η λαμπρή κατασκευή του Σταδίου προκαλούσε τον γενικό θαυμασμό και εθεωρείτο από τους συγχρόνους του συγγραφείς ότι δεν υπήρχε εφάμιλλο έργο στον τότε κόσμο» λέει η κυρία Λυγκούρη.

Ο Ερνέστος Τσίλλερ έκανε την πρώτη ανασκαφή (1869-1870) αποκαλύπτοντας μεταξύ άλλων και ένα αμφιθέατρο της Ρωμαϊκής Εποχής όπου ελάμβαναν χώρα μονομαχίες, θηριομαχίες και άλλα θεάματα.

Τα επτά αρχαιολογικά μυστικά του Παναθηναϊκού Σταδίου:

1. Η κρύπτη εισόδου στο στάδιο

Επάνω από την είσοδο της αρχαίας υπόγειας διόδου την οποία χρησιμοποιούσαν οι αθλητές για να εισέλθουν στον στίβο βρίσκεται σήμερα το αποδυτήριο, το οποίο κατασκευάστηκε για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μια σκάλα οδηγεί από το εσωτερικό του στη δίοδο (στη φωτογραφία), ενώ η δεύτερη είσοδός της βρίσκεται στη σημερινή οδό Αρχιμήδους. Η στοά πρέπει να διανοίχθηκε την εποχή του Λυκούργου, έχει μήκος 57 μέτρα και πλάτος 4 μ.

2. Ο ναός της Τύχης

Μόνο τα ίχνη από την υποδομή της κλίμακας που οδηγούσε στον ναό της Τύχης έχουν απομείνει σήμερα στην ανατολική κλιτύ του Αρδηττού. Στην κορυφή του λόφου εξάλλου είναι ορατή μια εντυπωσιακή κατασκευή από λίθους και ισχυρό κονίαμα ως βραχώδες έξαρμα, ύψους περίπου 15 μέτρων, που ήταν το ανάλημμα του ανδήρου. Στον μικρό ιωνικό ναό υπήρχε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς, πρώτη ιέρεια της οποίας ήταν η γυναίκα του Ηρώδη, η Ρήγιλλα.

3. Το ιερό πλοίο

Μια ιδιαίτερα επιμήκης κατασκευή στην κορυφή του λόφου της Άγρας (στην φωτογραφία) ήταν το κτίσμα στο οποίο τοποθετούσαν οι Αθηναίοι το ιερό πλοίο, που μετέφερε το πέπλο της θεάς Αθηνάς κατά την Πομπή των Παναθηναίων. Για την άνοδο του πλοίου στον λόφο, είχε κατασκευαστεί κρυφός μηχανισμός!

4. Νεκροταφείο

Ποιός από τους επισκέπτες του Σταδίου μπορεί να φαντασθεί σήμερα ότι εκεί όπου βρίσκεται το νέο κτίριο των χώρων υγιεινής (υπώρειες του Αρδηττού), υπήρχε ένα αρχαίο νεκροταφείο.. Το έφεραν στο φως οι εργασίες συντήρησης του Σταδίου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, κατά τη διάρκεια των οποίων ανασκάφηκαν 31 τάφοι διαφόρων ειδών, οι οποίοι χρονολογούνται από τον 3ο-4ο αι.μ.Χ.

5. Σαρκοφάγος

Μια μαρμάρινη σαρκοφάγος του 2ου αι.μ.Χ. που περιβάλλεται από κτιστό τοίχο και έχει εξαιρετική διακόσμηση αποκαλύφθηκε στον ανατολικό περιμετρικό διάδρομο του Σταδίου, πολύ κοντά στο σημείο όπου είχε εντοπισθεί από τον Α. Σκιά το 1904 η λεγόμενη σαρκοφάγος του Ηρώδη Αττικού. Από τις ανασκαφές αποκαλύφθηκαν επίσης τέσσερις κεραμοσκεπείς τάφοι και τρεις κτιστοί (τέλος του 3ου- αρχές του 4ου αι.μ.Χ.).

6. Η βαλβίδα

Μόνο το εξασκημένο μάτι ενός ειδικού μπορεί να παρατηρήσει ότι στο σημείο γένεσης της σφενδόνης του Σταδίου, όπου βρίσκεται ένας αρράβδωτος κιονίσκος, έχουν απομείνει τα κατάλοιπα της σειράς των μαρμάρινων πλακών των βαλβίδων. Στις πλάκες αυτές που έφεραν δύο παράλληλες αυλακώσεις πατούσαν οι δρομείς στην αφετηρία των αγώνων δρόμου.

7. Η λεγόμενη, σαρκοφάγος του “Ηρώδη Αττικού”

Στην εξωτερική ανατολική πλευρά του Σταδίου μπορεί και σήμερα να δει κανείς μια ιδιαίτερα επιμελημένη σαρκοφάγο που βρέθηκε πριν από έναν αιώνα. Στο εσωτερικό της υπήρχε σκελετός τοποθετημένος σε λάρνακα από μολύβι και αυτή σε δεύτερη από ξύλο, ενώ στον τοίχο που την περιέβαλλε ένα μαρμάρινο βάθρο φέρει την επιγραφή «ήρωι τω Μαραθωνίω». Στοιχεία αρκετά για ορισμένους μελετητές να θεωρήσουν ότι πρόκειται για το ταφικό μνημείο του Ηρώδη, αν και ο σκελετός ήταν πολύ μεταγενέστερος.

Πηγή: http://www.diaforetiko.gr/

Θα δούμε ξανά το ανάκτορο του Φιλίππου

Της ΝΙΝΕΤΤΑΣ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Το ανάκτορο του Φιλίππου Β', στις Αιγές, ήταν τρεις φορές μεγαλύτερο από τον Παρθενώνα και δεν στέγαζε απλώς τη βασιλική οικογένεια. Ηταν ένα δημόσιου χαρακτήρα κτήριο, με πολλές λειτουργίες, στο οποίο είχαν πρόσβαση αξιωματούχοι και απλοί πολίτες του μακεδονικού βασιλείου. Το εντυπωσιακό αυτό Μέγαρο, έκτασης 12.000 τ.μ., έργο πιθανόν του μεγαλοφυούς αρχιτέκτονα Πυθέου, θα ανακτήσει σύντομα την τρίτη του διάσταση.

Ο αρχαιολογικός χώρος των Αιγών Αρχικά, θα αναστηλωθεί η ανατολική και βόρεια πτέρυγα τού κυρίως κτηρίου, ενώ στη συνέχεια θα δούμε να υψώνονται κάποιοι κίονες του εσωτερικού αιθρίου, στο οποίο σχηματίζονταν στοές (σε κάποια σημεία διώροφες). Ο χώρος αυτός, στην καρδιά του ανακτόρου, χρησίμευε και για τη συνάθροιση κοινού, αφού χωρούσε γύρω στους 3.500 ανθρώπους.

Το κτήριο (4ου αι. π.Χ.) φαίνεται ότι καταστράφηκε μια νύχτα, τον 1ο αι. μ.Χ., όταν «έσπασε» το βουνό, καλύπτοντας με τόνους λάσπης όλο τον οικισμό. Οι κάτοικοι βέβαια έχτισαν ξανά τα σπίτια τους, αλλά το παλάτι παρέμεινε στις λάσπες, με τα νερά να κατακλύζουν τις βασιλικές αίθουσες, τις καταστόλιστες με εξαίσια μαρμαροθετήματα και ψηφιδωτά. Στα χρόνια που ακολούθησαν, λιθολογήθηκε άγρια. Με το αρχιτεκτονικό του υλικό (πέτρες, ακόμη και ολόκληροι κίονες) κατασκευάστηκαν σπίτια, αλλά και τάφοι, από τη Ρωμαϊκή εποχή ώς και τους δύο τελευταίους αιώνες. Σεισμοί, ωθήσεις γαιών και η φθορά του χρόνου, το αποτέλειωσαν. Σήμερα, αποκαλύπτονται μόνο τα ίχνη του, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η κατανόηση του μεγέθους και της μεγαλοπρέπειας που είχε στην ακμή του, όταν ήταν έδρα ενός ισχυρού βασιλείου και μεγάλο διοικητικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.

Ερευνώντας τα ίχνη του, η προϊσταμένη της ΙΖ' Εφορείας Αρχαιοτήτων της περιοχής, Αγγελική Κοτταρίδη, μία από τις αγαπημένες μαθήτριες του Μανόλη Ανδρόνικου, προσπαθεί να συντηρήσει και να αναστηλώσει ό,τι έχει απομείνει από αυτό, για να φανεί η έκταση που είχε, αν όχι η μεγαλοπρέπειά του. Με το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο που τη διακρίνει, υποστήριξε με πάθος στο Αρχαιολογικό Συμβούλιο την αρχιτεκτονική μελέτη της Ολυμπίας Φελεκίδου, που παρουσιάστηκε και εγκρίθηκε με ευμενέστατα σχόλια.

Η μελέτη προβλέπει τη στερέωση, ανάταξη και αναστήλωση της ανατολικής και βόρειας πτέρυγας του κεντρικού τμήματος του κτηρίου. Σύμφωνα με την κ. Κοτταρίδη, μεγάλος εχθρός του ανακτόρου, εκτός από το χρόνο, είναι η ίδια η φύση. «Οι πέτρες του, χωρίς υπερβολή... φυτρώνουν», γιατί το κτήριο είναι κατασκευασμένο από πωρόλιθο, ο οποίος έχει την ιδιότητα, μόλις έρθει σε επαφή με το νερό, να βγάζει βρύα και χόρτα. Φταίει και το υπέδαφος, όπως εξήγησε, γιατί είναι μαλακό και συγκρατεί την υγρασία. Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνουν αποστραγγιστικά έργα και μια ειδική μελέτη για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα οριστικά. Ηδη, έχουν γίνει κάποια προκαταρκτικά έργα προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί το αρχαίο «κολυμπούσε στα νερά», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Παραδόξως, τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, που συνήθως δεν ενθαρρύνουν τους αναστηλωτές για μεγάλης έκτασης επεμβάσεις, ώστε να μην αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των μνημείων, στην περίπτωση αυτή προέτρεψαν τους μελετητές να σηκώσουν και τη δεύτερη σειρά κιόνων, που υπήρχε στην εσωτερική αυλή κατά την αρχαιότητα. Από την πλευρά της, η κ. Κοτταρίδη δήλωσε την πρόθεσή της να ζητήσει από το Λούβρο ένα κιονόκρανο και κάποιους σφονδύλους κιόνων, που βρίσκονται εκεί από το 19ο αιώνα. «Εχει εντοπιστεί περίπου το 70% του αρχαίου υλικού στα σημεία που θα γίνει η επέμβαση», τόνισε, διευκρινίζοντας πως το επόμενο βήμα θα είναι η αναστήλωση κάποιων τοίχων του κτηρίου, σε ύψος 1-2 δόμων, από το σωζόμενο αρχαίο υλικό. Τα κατώφλια που λείπουν θα ανακατασκευαστούν με τεχνητό λίθο.

Σχεδιαστική αναπαράσταση του ανακτόρου των Αιγών 

 

 

Η ανασκαφή του ανακτόρου του Φιλίππου ανακτόρου των Αιγών

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=408773

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΑΚΕΔΩΝ. ΔΕΙΤΕ ΠΟΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΕΧΤΙΣΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ

Όλες οι πόλεις τις οποίες έχτισε ο Αλέξανδρος αποτελούσαν μέρος στρατηγικού σχεδίου, που στόχο είχε την ανάμειξη του πληθυσμού και τον εξελληνισμό των κατακτημένων περιοχών.

Εκτός από την ίδρυση αυτών των πόλεων, μια σειρά από οχυρώσεις και άλλου είδους έργα κατασκευάστηκαν με σκοπό να υποβοηθήσουν την αύξηση της παραγωγής, τη δημιουργία χερσαίων και υδάτινων εμπορικών δρόμων, και τη διατήρηση της ηρεμίας στις κατακτημένες περιοχές.

Η πρώτη Αλεξάνδρεια που ιδρύθηκε, και συγχρόνως η πιο φημισμένη από όλες, ήταν η Αλεξάνδρεια η εν Αιγύπτω ( 331 π.Χ.). Ο Αλέξανδρος αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα για την ίδρυση μιας πόλης στο Δέλτα του Νείλου που θα έδινε στις μεσόγειες πόλεις της Αιγύπτου μια διέξοδο στη θάλασσα, με πρόσθετο σκοπό η καινούργια πόλη να αντικαταστήσει στην οικονομική ζώνη της ανατολικής Μεσογείου την Τύρο της Φοινίκης.

Ο Αλέξανδρος επέλεξε ο ίδιος το σημείο στο οποίο θα χτιζόταν η πόλη, ενώ επέβλεψε και τη σχεδίαση της. Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπως ακριβώς την οραματίστηκε ο Αλέξανδρος, εξελίχτηκε σε σημαντικότατο λιμάνι και μεγάλο εμπορικό σταθμό, ενώ σύντομα αναδείχθηκε σε λίκνο του ελληνικού πολιτισμού.

Στα χρόνια του Αλέξανδρου αλλά και λίγο αργότερα εμφανίστηκαν και άλλες πόλεις με το όνομα Αλεξάνδρεια. Οι ιστορικές πηγές της εποχής είναι πολύ φτωχές σε πληροφορίες γι’ αυτές τις πόλεις.

Τα περισσότερα στοιχεία τα αντλούμε από μεταγενέστερους συγγραφείς, περιηγητές, ιστορικούς και γεωγράφους, που όμως δεν συμφωνούν ούτε ως προς τον αριθμό των πόλεων ούτε ως προς τη θέση στην οποία κατασκευάστηκαν, και σε ορισμένες περιπτώσεις ούτε ως προς την ύπαρξη τους.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πληροφορίες για τις πόλεις συμφύρονται με μύθους και ιστορίες των λαών της Ανατολής. Το πιθανότερο, πάντως, είναι ότι ο Αλέξανδρος δεν ίδρυσε καμία άλλη Αλεξάνδρεια πριν από τη μάχη στα Γαυγάμηλα, το 331 π.Χ.

Ακολουθεί μια παρουσίαση των πόλεων για τις οποίες υπάρχει κάποια ιστορική και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αρχαιολογική τεκμηρίωση σχετικά με την ύπαρξή τους. Στη συνέχεια παραθέτουμε τις πόλεις με το όνομα Αλεξάνδρεια, που είτε ιδρύθηκαν μετά το θάνατο του μεγάλου στρατηλάτη είτε οι σχετικές με την ύπαρξη τους πληροφορίες ελέγχονται ως μάλλον ανακριβείς.

1. Αλεξάνδρεια η εν Αρείοις

Ιδρύθηκε στη διάρκεια του έτους 330 π.Χ., όταν ο Αλέξανδρος εισέδυσε στην περσική σατραπεία Αρεία ή Αρία ( σημερινό Αφγανιστάν). Βρισκόταν κοντά στην πρωτεύουσα της επαρχίας, Αρτακόανα, που ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη Χεράτ. Πιθανολογείται πως ερείπια της βρίσκονται κάτω από τη μεσαιωνική ακρόπολη της σύγχρονης πόλης.

2. Αλεξάνδρεια η Προφθασία

Ιδρύθηκε το 330 π.Χ. στη Δραγγιανή, νότια της Φράδα ( σημερινό Φαράχ του Αφγανιστάν). Τοποθετείται βόρεια του ποταμού Ετύμανδρου (σημερινός Χέλμαντ). Η ίδρυση της δεν είναι επαρκώς στοιχειοθετημένη.

3. Αλεξάνδρεια η εν Αραχωσία

Ο Αλέξανδρος από την Αρεία κινήθηκε προς τη Δραγγιανή ( περιοχή ανάμεσα στο σημερινό Ιράν και Αφγανιστάν) και στη συνέχεια έφτασε στην Αραχωσία, πλησιάζοντας προς τους πρόποδες του Ινδικού Καυκάσου (Χίντου Κους). Εκεί ίδρυσε την Αλεξάνδρεια στην Αραχωσία, το χειμώνα του 330-329 π.Χ. Ο Αρριανός δεν αναφέρει πουθενά στοιχεία για την ακριβή τοποθεσία της πόλης και τον τρόπο εποικισμού της. Πολλοί ερευνητές την ταυτίζουν με τη σημερινή πόλη του Αφγανιστάν Κανταχάρ.

4. Αλεξάνδρεια η Εσχάτη ή παρά τον Ιαξάρτην

Αφού ο Αλέξανδρος διέσχισε την οροσειρά του Ινδικού Καυκάσου, έφτασε στη Σογδιανή και στην πόλη Μαρακάντα ( σημερινή Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν). Από εκεί συνέχισε βορειοανατολικά και, όταν έφτασε στον Ιαξάρτη ποταμό, αμυντικοί λόγοι τον ανάγκασαν να ιδρύσει μια πόλη, το 329 π.Χ., την οποία εποίκισε με ντόπιους και Έλληνες μισθοφόρους που είχε μαζί του. Είναι πολύ πιθανό μετά το θάνατό του η πόλη να άλλαξε όνομα από τον επόμενο κυρίαρχο της, τον Σέλευκο το Νικάτορα. Η πόλη βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη του Τατζικιστάν Χουντζάντ (πρώην Λενιμπάντ).

5. Αλεξάνδρεια η επί του Καυκάσου

Το καλοκαίρι του 327 π.Χ. ο Αλέξανδρος έφυγε από τη Σογδιανή και εισήλθε στη Βακτριανή , κινούμενος προς νότο, και στην Ινδία. Στην περιοχή των Παροπαμισάδων ίδρυσε μια νέα Αλεξάνδρεια, την επί Καυκάσου. Την εποίκισε με ντόπιους κατοίκους και βοηθητικό στρατιωτικό προσωπικό. Η πόλη βρίσκεται πολύ κοντά στη σημερινή πόλη Μπαγκράμ του Αφγανιστάν.

6 και 7. Αλεξάνδρεια Νίκαια και Αλεξάνδρεια Βουκέφαλος

Μετά τη νίκη του στον ποταμό Υδάσπη ( σημερινός Γχέλουμ στο Πακιστάν, παραπόταμος του Ινδού), το καλοκαίρι του 326 π.Χ., ο Αλέξανδρος ίδρυσε δύο νέες πόλεις, μία στην αριστερή όχθη του ποταμού, τη Νίκαια, και μία στη δεξιά, τη Βουκέφαλο(σημερινό Γχέλουμ). Την επίβλεψη της ανέγερσης των δύο αυτών πόλεων την είχε ο Κρατερός. Οι δύο πόλεις λόγω των μουσώνων χρειάστηκαν γρήγορες επισκευές.

8. Αλεξάνδρεια η παρά τον Ακεσίνην ποταμόν ή παρά τον Ινδόν

Γνωρίζουμε ότι ο Αλέξανδρος ίδρυσε, το 325 π.Χ., μια πόλη κοντά στον ποταμό Ακεσίνη (σημερινός Χενάμπ του Πακιστάν). Την επίβλεψη της ανέγερσης είχε ο Ηφαιστίωνας. Δεν γνωρίζουμε όμως το όνομα που της δόθηκε. Ο Αλέξανδρος εγκατέστησε στην πόλη κυρίως ντόπιους, αλλά και αρκετούς μισθοφόρους που δεν επιθυμούσαν να συνεχίσουν. Ίσως τελικά η πόλη αυτή να ταυτίζεται με εκείνη που αναφέρει ο Διόδωρος και όχι ο Αρριανός, η οποία χτίστηκε στη συμβολή του ποταμού Ακεσίνη με τον Ινδό και είχε 10.000 κατοίκους. Την πόλη αυτή μερικοί την ταυτίζουν με την σημερινή πόλη Ουτς Σαρίφ του Πακιστάν.

9. Αλεξάνδρεια η Ωπιανή

Ο Αλέξανδρος ανέθεσε, το 326/325 π.Χ. στον Κρατερό να οχυρώσει την πρωτεύουσα των Μουσικανών. Στη συνέχεια τοποθέτησε φρουρά και μετονόμασε(;) την πόλη σε Αλεξάνδρεια.

10. Αλεξάνδρεια Ραμπάκια

Την άνοιξη του 325 π.Χ. εισέβαλε στη χώρα των Ωρειτών. Εκεί ανακατασκεύασε την πρωτεύουσά τους, Ραμπάκια. Την επίβλεψη μάλιστα του έργου την ανέθεσε στον Ηφαιστίωνα και μετονόμασε την πόλη σε Αλεξάνδρεια. Σήμερα η περιοχή ονομάζεται Μπέλα και βρίσκεται στο Μπαλουχιστάν.

11. Αλεξάνδρεια η εν Καρμανία

Ιδρύθηκε το 325 π.Χ. και τοποθετείται στο σημερινό Ιράν, στην περιφέρεια Κερμάν.

12. Αλεξάνδρεια η εν Σουσιανή

Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της άρδρευσης τω περιοχών κοντά στον ποταμό Ευφράτη και των ελών της αραβικής περιοχής, έχτισε ανάμεσα στις εκβολές του Ευφράτη και του Τίγρη , το 324 π.Χ., την τελευταία Αλεξάνδρεια. Αργότερα μετονομάστηκε σε Σελεύκεια η προς Ελαιώ, πόλη που παρέμεινε στο προσκήνιο μέχρι την εποχή των Σασσανιδών.

Εκτός από τις παραπάνω πόλεις υπάρχει μια πλειάδα άλλων πόλεων με το όνομα Αλεξάνδρεια, των οποίων η ύπαρξη δεν τεκμηριώνεται επαρκώς ή οι πληροφορίες για αυτές είναι συγκεχυμένες. Μερικές από τις πιο γνωστές ήταν οι ακόλουθες:

Αλεξάνδρεια στη Μακεδονία ή στη Θράκη ( η κατά Μέλανα κόλπο). Αναφέρεται ότι την έχτισε ο Αλέξανδρος το 342 π.Χ., χωρίς όμως να υπάρχει καμία απόδειξη γι’αυτό. Αν δεν πρόκειται για μια αντανάκλαση της ίδρυσης των Φιλίππων, πιθανόν να είναι η πόλη που αναφέρει ο Πλούταρχος ότι ίδρυσε ο Αλέξανδρος στη Θράκη με το όνομα Αλεξανδρούπολη( καμία σχέση με τη σημερινή πόλη).

Αλεξάνδρεια η εν Γρανικώ – Αλεξάνδρεια η Τρωάς.

Αλεξάνδρεια η παρά την Ισσόν ή της Κιλικίας. Η πόλη αυτή μας είναι γνωστή από τον Στράβωνα. Πιθανόν να πρόκειται για μετονομασία πόλης ή για πόλη που ξαναχτίστηκε στους ελληνιστικούς χρόνους για να θυμίζει τη μεγάλη μάχη. Σήμερα είναι γνωστή με το όνομα Αλεξανδρέττα ή Ισκεντερούν.

Αλεξάνδρεια η επί του Ώξου ή Ωξειανή. Χτίστηκε στη συμβολή του ποταμού Ώξου και του ποταμού Κόκχα. Ίσως ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη του Ουζμπεκιστάν Καρσί.

Τέλος, οι παρακάτω πόλεις δεν είναι σίγουρο ότι κάποτε ονομάζονταν «Αλεξάνδρεια». Πρόκειται για πόλεις οι οποίες στους ελληνιστικούς χρόνους ονομάζονταν είτε «Αντιόχεια» είτε «Σελεύκεια» :

Αλεξάνδρεια η Μαργιανή (σημερινό Τουρκμενιστάν). Ιδρύθηκε μάλλον από τους Σελευκίδες με το όνομα Αντιόχεια.

Αλεξάνδρεια η προς Πέρσας. Ίσως είναι η Αντιόχεια της Περσίδος. Υπήρχε σίγουρα πριν από το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. κοντά στο σημερινό Μπουσίρ.

Αλεξάνδρεια επί του ποταμού Τίγρη. Έχει ταυτοποιηθεί με τη Σελεύκεια του ποταμού Τίγρη. Ιδρύθηκε σίγουρα από τους Σελευκίδες.

Αλεξάνδρεια η εν Σκύθαις. Ιδρύθηκε κοντά στον ποταμό Ιαξάρτη, πιθανόν ανάμεσα στο 290 και το 280 π.Χ.

Αλεξάνδρεια της Μεσοποταμίας.

Αλεξάνδρεια η προς Λάτμον.

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε

http://www.votegreece.gr/archives/41170

Αν ο Ικτίνος και o Καλλικράτης είχαν όπλο την 3D τεχνολογία [Εκπληκτικό βίντεο]

Η ανακατασκευή του Ιερού Βράχου μέσα από γραφικά και ένα υψηλής αισθητικής βίντεο από την oμάδα Whiskytree
Πώς θα ένιωθες εάν έβλεπες ζωντανά την ανακατασκευή του Ιερού Βράχου σε ένα 3D βίντεο, μόλις 2,5 λεπτών;
Η εταιρία Πληροφορικής και Τρισδιάστατων Γραφικών Whiskytree.com, με έδρα την Καλιφόρνια που μετρά ήδη στο "βιογραφικό" της επιτυχίες, όπως η συμμετοχή στις ταινίες "The Hunger Games" και "Captain America: The First Avenger", αποφάσισε να μπει για λίγο στη θέση... του Ικτίνου και Καλλικράτη.
Στο βίντεο που διέρρευσε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο και παρουσιάστηκε στο 40ό Συνέδριο Νέων Τεχνολογιών Siggraph 2013, η ομάδα Whiskytree σε συνεργασία με την εταιρία VFX - η οποία κρύβεται πίσω από την υπερπαραγωγή και τα πλούσια οπτικά εφέ της ταινίας "Elysium" - χρησιμοποίησαν ένα σύνολο από 1,62 δισ. "ορατά τρίγωνα", για να καταλήξουν στο αισθητικό αποτέλεσμα που αυτή τη στιγμή έχετε την τύχη να παρακολουθήσετε στην οθόνη του υπολογιστή σας.
Και ιδού το αποτέλεσμα:

Το βίντεο στο vimeo έχει αποσπάσει τα θετικά σχόλια δεκάδων χρηστών που χαρακτηρίζουν τη δουλειά θαυματουργή.
Ένας εκ των δημιουργών μάλιστα, αναφέρει χαρακτηριστικά: Το project είχε αρχικό πλάνο ολοκλήρωσης τις έξι εβδομάδες, Ωστόσο, εμείς το τελειώσαμε σε μόλις πέντε. Δεκατέσσερις δημιουργοί δούλεψαν νυχθημερόν κατά τις πρώτες 3 εβδομάδες.

news247

'Αμφισσα

H Άμφισσα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πολή της Φωκίδας, με πληθυσμό περίπου 7.000 κατοίκων. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές του ελαιώνα της Άμφισσας, δηλαδή του αρχαίου Κρισαίου Πεδίου, ενώ ανατολικά της βρίσκεται ο Παρνασσός. Το επίνειό της είναι η Ιτέα η οποία απέχει 13 χιλιόμετρα.

Η αρχαία πόλη πήρε κατά τη μυθολογία το όνομά της από την Αμφισσα, αγαπημένη του Απόλλωνα και εγγονή του Αιόλου. Κατά τον Αριστοτέλη πάλι προέρχεται από το ρήμα αμφιέννυμι το οποίο σημαίνει περικλείω, επειδή ο οικισμός ήταν -και παραμένει- περίκλειστος από τους ορεινούς όγκους της Γκιώνας και του Παρνασσού.

Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους η πόλη μετονομάζεται σε Σάλωνα ή Σάλονα, όνομα για το οποίο υπάρχουν πολλές εκδοχές: Κάποιοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι πρόκειται για παραφθορά της λέξης Σαλονίκη (από το Θεσσαλονίκη) και δόθηκε στην Άμφισσα από τον ηγεμόνα του Φράγκικου κράτους της Θεσσαλονίκης Βονιφάτιο Μομφερρατικό. Αλλη θεωρία αποδίδει την ονομασία στους σεισμούς που χαρακτήριζαν την περιοχή (σάλος = τράνταγμα). Τέλος ιδιαίτερα αξιόπιστη προβάλλει η θεωρία της παραφθοράς του γεωργικού όρου "εσάλωνα" δηλαδή έσω, μέσα αλώνια. Στα 1833, στα πλαίσια της επαναφοράς των αρχαίων ονομάτων στους οικισμούς του νεοσύστατου ελληνικού κράτους η πόλη ξαναπαίρνει το όνομα Αμφισσα.

Η ιστορία της Άμφισσας στην αρχαιότητα έχει ως υλικούς μάρτυρες τα σωζόμενα τείχη της πόλης. Ο Παυσανίας αναφέρει εδώ την ύπαρξη δυό αξιόλογων τάφων της Αμφισσας και του Ανδραίμονος. Ο τελευταίος ήταν πατέρας του Θόαντος, ήρωα του Τρωικού πολέμου. Την πόλη αναφέρει επίσης κι ο Ηρόδοτος.

. Το 653 π.Χ. κάτοικοι της πόλης και της ευρύτερης περιοχής μετανάστευσαν στην Κάτω Ιταλία όπου ίδρυσαν μια από τις πρώτες ελληνικές αποικίες στην περιοχή. Η πόλη ονομάστηκε Επιζεφύριοι Λοκροί και κατοικείται μέχρι σήμερα με το όνομα Locri. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο (431 π.Χ. - 404 π.Χ.), οι Αμφισσείς τάχθηκαν με το μέρος των Λακεδαιμονίων εναντίον της Αθήνας. Το 338 π.Χ. η Άμφισσα καταστράφηκε από τον Φίλιππο Β' της Μακεδονίας για λογαριασμό της Δελφικής Αμφικτυονίας. Αυτός, κατά τον Δ΄ Ιερό Πόλεμο την κατέσκαψε από τα θεμέλια και γκρέμισε την ακρόπολή της, ως τιμωρία επειδή οι Αμφισσείς είχαν καταδικαστεί για ασέβεια και αρνούνταν να πληρώσουν πρόστιμο, εξαιτίας του ότι είχαν καλλιεργήσει παράνομα κτήματα του Κρισαίου Πεδίου που ανήκαν στους Δελφούς

Η πόλη ανοικοδομήθηκε και αποτέλεσε μέρος της πανίσχυρης Αιτωλικής Συμπολιτείας, από τον 3ο αιώνα π.Χ., και μια από τις σπουδαιότερες πόλεις της, με την οποία πήρε μέρος, το 278 π.Χ., στη νικηφόρα μάχη κατά των Γαλατών. Στη συνέχεια περνά στη Ρωμαική κυριαρχία και συνεχίζει να ακμάζει.

Για τους μεσαιωνικούς χρόνους οι ιστορικές πηγές αναφέρουν -όπως για όλη την περιοχή- βαρβαρικές επιδρομές, επιδημία πανώλους στα 1054 και κατάληψη της πόλης από τους Φράγκους στα 1204. Οι ηγεμόνες της περιοχής διαδέχονται ο ένας τον άλλον: Φράγκοι, Καταλανοί, Μιχαήλ Α' Κομνηνός Δούκας (Δεσποτάτο της Ηπείρου), Οθωμανοί, Παλαιολόγοι της Πελοποννήσου, μέχρι την οριστική της κατάληψη από τους Οθωμανούς Τούρκους στα 1410. Στα 1580 έγινε στην περιοχή φοβερός σεισμός που κατέστρεψε πολλά σπίτια στα Σάλωνα και τα γύρω χωριά. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, θα γίνουν διάφορες εξεγέρσεις στην περιοχή της Παρνασσίδας, με κυριότερη αυτή του 1687, όταν ο επίσκοπος Σαλώνων Φιλόθεος και ο αρματωλός Κούρμας θα ελευθερώσουν την περιοχή από τους Τούρκους, μέχρι το 1698.

Οι κάτοικοι αυτούς τους καιρούς ασχολούνται ιδιαίτερα με τη βυρσοδεψία, τη σχοινοποιία και την κωδωνοποιία. Οι σχετικές βιοτεχνίες δημιουργούν στην πόλη πλούτο και τα οικοδομικά αλλά και γραπτά τεκμήρια της εποχής προδίδουν δείγματα του "ελληνικού διαφωτισμού".

Η Αμφισσα (Σάλωνα) ήταν η πρώτη χρονολογικά πόλη της Ρούμελης η οποία επαναστάτησε κατά της Τουρκικής κυριαρχίας. Καταλαμβάνεται από τον οπλαρχηγό Πανουργιά στις 27 Μαρτίου 1821. Ανήμερα το Πάσχα, στις 10 Απριλίου 1821, το Κάστρο των Σαλώνων αλώθηκε από τους Ελληνες και έγινε το πρώτο κάστρο το οποίο επανήλθε σε ελληνικά χέρια, εξοντώνοντας τους 600 έγκλειστους Τούρκους και παίρνοντας ταυτόχρονα τα όπλα τους. Στη συνέχεια η Αμφισσα αποτελεί εξ αρχής τμήμα τους ελεύθερου Ελληνικού κράτους, του οποίου τις τύχες ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Η πόλη σώζει την παραδοσιακή της γραφικότητα σε πολλά σημεία του ιστορικού της κέντρου ενώ εμφανίζει εξαιρετικά και πολυποίκιλα μνημεία και αξιοθέατα τα οποία ο διεθνής και εγχώριος τουρισμός έχει εντελώς παρακάμψει απασχολημένος -καθόλου άδικα βέβαια- με τους πολιτιστικούς ογκόλιθους των Δελφών και του Οσιου Λουκά και την παραθαλάσσια παραδοσιακή αρχιτεκτονική του Γαλαξιδιού.

Αξιοθέατα της πόλης αποτελούν:

Το Κάστρο των Σαλώνων ή Κάστρο της Ωριάς - όπου βρισκόταν και η ακρόπολη της αρχαίας Άμφισσας από την οποία διατηρούνται λείψανα των αρχαίων Κυκλώπειων Τειχών - με λείψανα τριών ρυθμών δόμησης, ελληνικού, ρωμαϊκού και βυζαντινού, το οποίο είναι χτισμένο εν μέρει με αρχαίο υλικό με προσθήκες ελληνιστικές, βυζαντινές, φραγκικές, και στο οποίο σώζονται ο ελληνικός περίβολος, η εσωτερική πύλη, ο βυζαντινός "Πύργος της Βασίλισσας" και η Φράγκικη Εκκλησία

Η Λυκότρυπα, σκαλιστός θολωτός Μυκηναικός τάφος στη βάση του λόφου Κόφινα στο ανατολικό άκρο της Άμφισσας

Ο Βυζαντινός Ναός του Σωτήρος, χτισμένος τον 11ο αιώνα μ.Χ. σε απότομη πλαγιά, 3 χλμ μακρυά από την πόλη, με τοίχους από πωρόλιθο

Ο Μητροπολιτικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο κέντρο της πόλης με τις περίφημες τοιχογραφίες του Σπύρου Παπαλουκά

Η παλιά συνοικία των βυρσοδεψών, Χάρμαινα. Στη συνοικία αυτή βρίσκεται και δημοτική πινακοθήκη με ανθίβολα από τις τοιχογραφίες του προηγούμενου ναού

Το παλαιοχριστιανικό Βαπτιστήριο του 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. δίπλα από τον Μητροπολιτικό Ναό, με χριστιανικά ψηφιδωτά

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται σε λόφο κοντά στην πόλη

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφισσας το οποίο στεγάζεται στο κτίριο όπου έγινε η Α' Εθνοσυνέλευση της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος κατα την Επανάσταση του 1821. Διαθέτει, συλλογή αρχαίων και νέων νομισμάτων που αποτελεί δωρεά του Δρόσου Κραβαρτόγιαννου, ψηφιδωτά, τάφους, επιτύμβιες στήλες, επιγραφές και αντικείμενα από την εποχή του Χαλκού μέχρι και τα ρωμαικά χρόνια όλα ευρήματα της περιοχής, καθώς και ένα εντυπωσιακό άγαλμα της Περσεφόνης από την αρχαία φωκική πόλη Κάλλιο.

Το Λαογραφικό Μουσείο Άμφισσας που ίδρυσε η "Εταιρία Φωκικών Μελετών"

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Άμφισσας, 40.000 τόμων, που ιδρύθηκε το 1957 από τη Φοιτητική Ένωση Φωκέων, με σπάνια βιβλία

Το πλήθος των παλιών αρχοντικών και νεοκλασικών κτιρίων με γύψινες διακοσμήσεις και αξιόλογες τοιχογραφίες λαϊκών ζωγράφων της εποχής

Κρήνες, λουτρά και άλλα κτίσματα της εποχής της Τουρκοκρατίας

Πέτρου Μαρκίδου 1-5, 331 00 Άμφισσα, Ελλάδα

http://www.centralgreece.gr

Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

Το «αθάνατο νερό»

Το νερό που έκανε αθάνατο τον Αχιλλέα «κατηγορείται» ότι δηλητηρίασε τον Μέγα Αλέξανδρο 

Αθάνατα, μαγικά ή μήπως μολυσμένα και δηλητηριώδη; Τα ύδατα της Στυγός- όπως ονομάζονται οι πηγές του ποταμού Κράθη στο όρος Χελμός της Αχαΐας- ξεπερνούν τα όρια της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Απασχολούν αρχαιολόγους, φιλολόγους, ως και... τοξικολόγους, θέλγουν τολμηρούς ορειβάτες, διχάζουν τους ιστορικούς και τροφοδοτούν τις λαϊκές διηγήσεις με θρύλους. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, μάλιστα, αυτά τα νερά «ενοχοποιήθηκαν» ακόμη και για τη δολοφονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου! 

Σύμφωνα με την ιστορικό κυρία Αντριέν Μέιτζορ και την τοξικολόγο κυρία Αντουανέτ Χέις, ερευνήτριες από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ των ΗΠΑ, η φήμη ότι το «αθάνατο νερό» ήταν δηλητηριώδες (η οποία αναφέρεται ήδη στα κείμενα του Παυσανία και του Ησιόδου) πιθανώς να διαθέτει δόσεις αλήθειας.

Γνωστό και με τη λαϊκή ονομασία «μαυρονέρι», το νερό περιέχει ένα βακτήριο ονόματι «Μicromonospora echinospora», που παράγει την ουσία καλιχεαμυκίνη. Αυτή, σύμφωνα με την Αντριέν Μέιτζορ, προξενεί βλάβες στο DΝΑ, με αρχικά συμπτώματα αίσθημα αδυναμίας, κόπωσης και πόνοι, και εν συνεχεία κατάρρευση των εσωτερικών οργάνων και του νευρικού συστήματος του ανθρώπου. Καθώς τα εν λόγω συμπτώματα ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με αυτά που εμφάνισε ο Μέγας Αλέξανδρος πριν από τον θάνατό του, οι επιστήμονες κατέληξαν ότι το νερό που έκανε τον Αχιλλέα αθάνατο μάλλον είχε... την αντίθετη επίδραση στον μεγάλο στρατηλάτη.

«Εγώ, πάντως, το δοκίμασα!»
«Εγώ, πάντως, το έχω πιει αρκετές φορές και ποτέ δεν έχω πάθει τίποτα!» αντιτείνει κατηγορηματικά ο κ. Νίκος Γραβάνης, συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος και ερασιτέχνης φωτογράφος από την Ακράτα Αχαΐας, ο οποίος πρώτη φορά ακολούθησε το δύσβατο μονοπάτι που οδηγεί στις πηγές σε ηλικία 13 ετών και συνέχισε να το επαναλαμβάνει επί... 51 χρόνια. «Είναι αλήθεια, πάντως, ότι πάντα κυκλοφορούσαν φήμες ότι το νερό είχε παράξενες ιδιότητες. Θυμάμαι τους προσκόπους να διηγούνται ότι κάποτε είχαν κουβαλήσει στις πηγές μπακαλιάρο παστό που δεν τον είχαν ξαρμυρίσει και αφού τον τοποθέτησαν στο “αθάνατο νερό” ξαρμυρίστηκε μόνος του!» προσθέτει γελώντας.

Η επιθυμία να «δοκιμάσουν» το διφορούμενο νερό, πάντως, δεν περιορίζεται μόνο στους ντόπιους. Ο 19χρονος Τζέιμς Στρονγκ, από το Κέιμπριτζ της Αγγλίας, μεγάλωσε με τις ιστορίες της ελληνίδας μητέρας του για τα ύδατα της Στυγός και τις μυθικές τους ιδιότητες. Εφέτος εφοδιάστηκε με έναν ορειβατικό χάρτη και ένα... πλαστικό μπουκάλι, αποφασισμένος να φτάσει στις πηγές του ποταμού ο οποίος- σύμφωνα με τη μυθολογία- οδηγούσε στα Τάρταρα του Αδη.

«Επειτα από δύσκολη (και σε κάποια σημεία επικίνδυνη) ανάβαση κάτω από τον καυτό ήλιο, φτάνεις στον παγωμένο καταρράκτη και σε πιάνει δέος. Είσαι στο μυθικό σημείο για το οποίο έχουν γραφεί τόσο πολλά» σχολιάζει στο «Βήμα». «Επειτα από αυτόείναι δυνατόν να μην πιεις;» προσθέτει χαρακτηριστικά. «Οι λαϊκές δοξασίες ανέφεραν ότι το νερό έσπαζε ακόμη και το μέταλλο. Αυτό φυσικά αποτελεί θρύλο, αλλά σχετίζεται με την πολύ χαμηλή θερμοκρασία του» αναφέρει η κυρία Αναστασία Ευσταθίου-Διαμαντοπούλου , εκπαιδευτικός και συγγραφέας από την Ακράτα. «Ακόμη και η πεποίθηση των Αρχαίων ότι το νερό προέρχεται από τα Τάρταρα έχει τη ρίζα της στη θερμοκρασία του. Σκεφτείτε ότι η λέξη “Τάρταρα” συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη “τουρτουρίζω”» προσθέτει.

Ο Τάσος και η Γκόλφω στα βουνά της Αχαΐας

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΣΤΡΟΝΓΚ Ο 19χρονος Τζέιμς Στρονγκ πίνει από το «αθάνατο νερό». Στο βάθος διακρίνονται τα ύδατα της Στυγός καθώς κυλούν στον βράχο του Χελμού

Το «αθάνατο νερό» δεν έχει θέση μόνο στις ιστορίες των ηρώων της αρχαίας μυθολογίας αλλά και στο διάσημο βουκολικό δράμα με πρωταγωνίστρια τη... βοσκοπούλα Γκόλφω. Στο δραματικό ειδύλλιο του Σπύρου Περεσιάδη που θυμίζει «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» α λα ελληνικά, ο Τάσος (βοσκός και αγαπημένος της Γκόλφως) συναντά στα βουνά της Αχαΐας δύο άγγλους λόρδους που του ζητούν να τους οδηγήσει στα ύδατα της Στυγός, στις κορυφές του Χελμού. Κατά τη διάρκεια της δύσβατης διαδρομής, ένας από τους Αγγλους γλιστράει στον γκρεμό και σώζεται μόνο χάρη στην «παλικαριά» του Τάσου, με αποτέλεσμα να τον ανταμείψει πλουσιοπάροχα. Θαμπωμένοι από το χρήμα, φίλοι και συγγενείς συμβουλεύουν επίμονα τον Τάσο να εγκαταλείψει τη φτωχή Γκόλφω και εν τέλει τον πείθουν. Το τραγικό τέλος της ιστορίας βρίσκει την Γκόλφω να ξεψυχά «φαρμακωμένη» στα χέρια του Τάσου, ενώ λίγο αργότερα, συντετριμμένος από τις τύψεις, αυτοκτονεί και εκείνος.

Πώς θα φθάσετε

Τα ύδατα της Στυγός που απασχολούν αρχαιολόγους, φιλολόγους, ως και... τοξικολόγους (ΝΙΚΟΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ)

Το μονοπάτι βρίσκεται στο όρος Χελμός και έχει αφετηρία το χωριό Περιστέρα Αχαΐας, 33 χλμ. δυτικά της Ακράτας, σε υψόμετρο 1.100 μ. Εχει μήκος περίπου 3,5 χλμ. και η ανάβασή του διαρκεί μιάμιση έως δύο ώρες, καταλήγοντας σε ύψος 2.100 μ., ενώ η κατάβαση γίνεται σε περίπου μία ώρα.

Η έναρξη του μονοπατιού είναι σηματοδοτημένη από σχετική ταμπέλα, ενώ κατά μήκος της διαδρομής η μπλε μπογιά σε βράχους και κορμούς δέντρων υποδεικνύει ότι βρίσκεστε στον σωστό δρόμο. Επί περίπου ένα χιλιόμετρο το μονοπάτι έχει ανηφορική κατεύθυνση, με μεγάλη κλίση μέσα στο δάσος, ενώ ακολουθεί κατάβαση για περίπου ένα χιλιόμετρο σε μικρή κοιλάδα με ξερό και βραχώδες τοπίο. Στη συνέχεια, θα διαβείτε το πιο επικίνδυνο τμήμα της διαδρομής: ένα στενό μονοπάτι, πλάτους περίπου ενός μέτρου πάνω από γκρεμό ύψους 50 μέτρων! Οι Αρχές πρόσφατα τοποθέτησαν συρμάτινο σχοινί για να βοηθούν τους ορειβάτες. Επειτα από 15-20 λεπτά προσεκτικού βαδίσματος θα συναντήσετε την περιβόητη «σάρα», μια πλαγιά καλυμμένη από χαλίκι που γλιστράει πολύ, ενώ στο τέλος θα σκαρφαλώσετε σε βράχους για άλλα 30 μέτρα. Ο καταρράκτης που συναντάτε και του οποίου ο όγκος νερού ποικίλλει ανάλογα με τις εποχές αποτελεί την πηγή του «αθάνατου νερού».

πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=350202&dt=25/08/2010#ixzz0xauPgHnr